3 Sınıf Hayat Bilgisi Acil bir durumda ne yapacağını ve kimlerden yardım isteyebileceğ

Hayat Bilgisi dersimizde bu hafta, acil bir durumda ne yapacağımızı ve kimlerden yardım isteyebileceğimizi öğreniyoruz. Acil durum, beklenmeyen ve hızlı karar vermemizi gerektiren, bizi veya başkalarını tehlikeye atan olaylardır. Örneğin; yangın, kaza, doğal afet, ani hastalık, kaybolma ya da güvenilmeyen kişilerin bizi rahatsız etmesi gibi durumlar acil durumlardır. Bu durumlarda sakin kalmak, doğru karar vermenin ilk adımıdır. Hemen akla gelen numara 112’dir. 112’yi aradığımızda net, yavaş ve kısa bilgi veririz: “Ben ... (kendi adımız), ... (mevcut yerimiz), ... (ne oldu) ve ... (yardım istiyoruz).” Telefonu çekmiyorsa yanımızdaki yetişkine veya kamuya açık bir yerde görevli kişilere (öğretmen, okul sekreteri, kütüphaneci, eczanede çalışan) sığınırız. Evde de aile büyüklerinden birini veya komşu teyzeyi/ amcaları çağırabiliriz. Evde yangın olduğunda derhal çıkıp toplanma noktasına gitmeli, duman varsa yere eğilerek ilerlemeli, asansör yerine merdivenleri kullanmalı, kapıları elleyerek kontrol etmeliyiz. Yangını veya dumanı görürsek pencereden çıkmayı denemeyiz, dışarıdaki itfaiyecilerin sesini bekleriz. Eğer okulda herhangi bir acil durum varsa öğretmenimizin talimatlarını dinleriz. “Müdür odası”, “okul girişi” ve “en yakın sağlık odası” gibi güvenli yerleri biliriz. Evde acil durum planı yaparak aile büyüklerimizle şu konuları belirleriz: Aile içi iletişim yöntemi (ör. tek numara), bir toplanma noktası (park, komşu ev), aile bilgilerimiz (adımız, annemizin/babamızın telefonu, ev adresimiz), yakınımızda yardım isteyeceğimiz kişiler (komşu, aile büyükleri). Güvenilmeyen kişilerin bize yaklaşması durumunda “Hayır!” demeyi ve hemen güvenli bir yetişkin yanına gitmeyi öğrenmeliyiz. Kaza sonrası kan görür veya acı hissederiz; böyle durumlarda başkasının kanına dokunmamaya, yaraya elle dokunmamaya dikkat ederiz. Yabancıların verdiği yiyecek, içecek ve oyuncağı kabul etmeyiz. Kaybolduğumuzda ise kalabalık bir yerde kalır, güvenli bir kişi (mağaza görevlisi, banko görevlisi) arar ve hemen 112’yi aramayı deneriz. Bizim için en güvenli yetişkinler anne, baba, büyükanne ve büyükbabalarımız, okulda öğretmenlerimiz, okul görevlileri, komşularımız ve güvenilir aile dostlarıdır. Güvenli bir çocuk olmak, kendi haklarımızı ve sınırlarımızı bilmek demektir. Vücudumuza kimse dokunamaz, özel bölgelerimize kimse dokundurmak isterse hayır der, güvenli bir yetişkine anlatırız. Tek başına hiçbir tehlikeli alana (yangın, yol, yapı alanı, fabrika) yaklaşmayız. Küçük yaralanmaları (düşüp dizi yaralamak) öğretmenimiz veya velimiz bilir; büyük bir kaza olursa 112’yi hemen arar, kanaması olan birini hareket ettirmeyiz. Doğal afetlerde (deprem, fırtına) evdeki güvenli köşeleri (kalın duvar, kapı eşiği), dışarıda ise boş alanları biliriz. Unutmayalım: acil durumda sakin kalmak, doğru bir yetişkine yardım istemek ve 112’yi aramak, bizi korur. Aile ve okulla birlikte yaptığımız küçük planlar, büyük farklar yaratır.